Ta strona używa plików Cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania i możliwości zmiany ustawień Cookies w przeglądarce. Czytaj więcej...
 
Spis treści
Król zaczął królować!
Ewangelia o Królestwie i o Jezusie Chrystusie, Synu Bożym
Tytuły chrystologiczne Jezusa
Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!
Zakończenie
Przypisy
Wszystkie strony

[1] Por. ewangelia – hasło w: Nowy Słownik Języka Polskiego, PWN, Warszawa 2002, s.192.

[2] Według Słownika teologii biblijnej Idea Jahwe-Króla nad całą ziemią jest jednym z głównych tematów Starego Testamentu (por. np. Wj 15,9; Sdz 8,23; 1 Sm 8,7; Iz 6,5; Jer 10,7, 10). W ten sposób autorzy natchnieni pragną wyrazić relacje pomiędzy Jahwe-Królem, Stwórcą, a Jego ludem (por. Wj 19,6; Ps 48,3; Jer 8,19) –Król, królowanie i królestwo, hasła w: X. Leon-Dufour (red.), Słownik teologii biblijnej, Poznań 1990, s. 396-409. Idea ta jest również wyraźnie przedstawiona w Psalmach – np. w tzw. grupie psalmów intronizacyjnych – por. ks. S. Łach, Królestwo Boże w Psalmach, [w:] ks. S. Łach, ks. M. Filipiak (red.), Królestwo Boże w Piśmie Świętym, Lublin 1976, s. 63-108.

[3] Ten temat występuje bardzo często u synoptyków, opisujących nauczanie Jezusa. Marek i Łukasz w swej Ewangelii używają terminu „Królestwo Boże”, natomiast Mateusz posługuje się określeniem „Królestwo niebieskie” albo „Królestwo Ojca”. Wydaje się, że Mk i Łk oddają oryginalne słowa Jezusa. Potwierdzają to miejsca paralelne, w których Mk zgodnie z Łk używa określenia „Królestwo Boże”, a ponadto cztery teksty ewangelii Mateusza pochodzące z tradycji (12,28; 19,24; 21,31. 43), gdzie ewangelista nie zmienił oryginalnego wyrażenia „Królestwo Boże”. W pozostałych różnica wypadkach bierze się stąd, że Mateusz pisał Ewangelię dla chrześcijan wywodzących się z judaizmu, a w środowisku semickim, w duchu języka rabinicznego, określenie „Boże” za względu na niezwykły szacunek do Imienia Boga często zastępowano innym słowem, np. „niebo” lub jak w tym wypadku „niebieskie”. Tak więc oba wyrażenia „Królestwo Boże” i „Królestwo niebieskie” znaczą to samo. Por. ks. M. Bednarz, Warunki osiągnięcia Królestwa niebieskiego według Ewangelii Mateusza, [w:] ks. S. Łach, ks. M. Filipiak (red.), op. cit., s. 143 z przyp.

[4] Tytuł „Święty Boży” oznacza Mesjasza-Króla, por. J 6,69 z przyp.

[5] Podobne znamiona noszą również opisy męki w pozostałych Ewangeliach (por. Mk 15,2; Mt 27,11; Łk 23,2-3).

[6] W tym sensie również Bóg-Stwórca, który dokonuje dzieła stworzenia, nadając imiona poszczególnym stworzeniom jest nad nimi absolutnym władcą – Królem.

[7] Imię – hasło w: X. Leon-Dufour (red.), op. cit., s. 322-326.

[8] Por. ks. T.D. Łukaszuk, Ty jesteś Chrystus, Syn Boga Żywego, Dogmat chrystologiczny w ujęciu integralnym, Kraków 2000, s. 62-64. Autor stosuje termin mesjanizm dynastyczno-królewski.

[9] Por. proroctwa Natana wobec dynastii króla Dawida (2 Sm 7,12-16).

[10] Tzn. nigdy nie powiedział, że nie jest Mesjaszem.

[11] Jesus Christos = Jezus Król, w j. greckim używane bez rodzajnika – por. np. 1 Kor 15,12-23.

[12] Syn Człowieczy – hasło w: X. Leon-Dufour (red.), op. cit., s. 920-924.

[13] „Przedwieczny” jest określeniem Boga Izraela, Króla całego stworzenia (por. np. Pwt 33,27; 1 Krn 16,36; Ps 93,2; 106,48; Syr 36,17).

[14] Tak Syna Człowieczego widzi Księga Daniela, albowiem „obłoki niebieskie” i „władza nad całym światem” są atrybutami ściśle boskimi. Zresztą do tych właśnie atrybutów odwoła się Jezus przed Snahedrynem. Por. ks. T.D. Łukaszuk, op. cit., s. 111-113.

[15] Władza odpuszczania grzechów była zarezerwowana tylko Bogu samemu i była władzą ściśle królewską, władzą sądzenia. Z drugiej strony tylko Bóg jest Wszechmocny, a przebaczenie należy do Jego natury (Mdr 11,23. 26). Por. Przebaczenie, hasło w: X. Leon-Dufour (red.), op. cit., s. 799-803. Jezus jako Syn Człowieczy ma tę władzę jako Bóg i Król (por. J 5,21), ma tę władzę „na ziemi”, gdyż w Niebie nie będzie ona już potrzebna, bo znajdą się tam jedynie ci, którzy będą bez grzechu. 

[16] Na temat tytułu „Pan” dowiesz się więcej czytając dalszą część artykułu.

[17] Słowa siedzącego po prawicy Wszechmocnego odnoszą się do Ps 110,1 – w ten sposób Jezus stanowczo twierdzi, że jest Mesjaszem-Królem i Bogiem, por. przyp. do Mt 26,64. Druga część zdania jest dosłownym cytatem z proroctwa Daniela (7,13).

[18] Słowa Syn Człowieczy przyszedł – oznaczają wcielenie i są świadectwem świadomości Jezusa o Jego preegzystencji, por. Mt 20,28. Por. dokument Międzynarodowej Komisji Teologicznej, De Jesu autoconscientia quam scilicet ipse de se ipso et de sua missione habuit (1985), w: Documenta/Documenti (1969-1985), Vatican 1988, s. 570-572.

[19] Por. Iz 42,1-7; 49,1-7; 50,4-9; 52,13-54,12.

[20] Czym odróżnia się od proroków, którzy nazywali siebie „sługami Jahwe”, por. Iz 20,3.

[21] Tzn. mający przyjąć sakrament Chrztu.

[22] Por. także Mt 19,16-26 – Jezus spotyka bogatego młodzieńca, który pyta jak osiągnąć życie wieczne. Z treści i z kontekstu tej perykopy wynika jasno, że chodzi o „Królestwo Boże”.

[23] Temat pełnienia woli Bożej jest szeroko rozwinięty także u synoptyków, jako autentyczna i nowa nauka Jezusa dotycząca zasady sprawiedliwości i kodeksu postępowania moralnego, przeciwko posłuszeństwu martwej literze Prawa, tak charakterystycznemu dla faryzeuszy i uczonych w Piśmie. Ewangelia Marka mówi o tym w tekstach poświęconych pełnieniu woli Bożej (np. Mk 3,35). U Mateusza szeroko rozwinięty jest temat pełnienia „woli Ojca” (por. Mt 6,10; 7,21; 12,50; 18,14; 21,31; 26,42, por. także Rz 12,2). Idealnym przykładem dla uczniów jest w tym względzie Jezus (por. opis modlitwy w Getsemani – Mt 26,39. 42; Łk 22,42). Por. ks. M. Bednarz, Warunki osiągnięcia Królestwa niebieskiego według Ewangelii Mateusza, [w:] ks. S. Łach, ks. M. Filipiak (red.), op. cit., s. 150-151.

[24] Por. przypowieści o wzrastaniu – o siewcy, o ziarnie gorczycy, o kwasie chlebowym, o chwaście – Mt 13.

[25] Co ciekawe nawet samo sformułowanie „głosić słowo Boże”, które w naszych czasach znaczy częściej „opowiadać o dziele zbawienia”, „zachęcać” lub „nauczać”, w czasach apostolskich, wyrażane było poprzez dwa greckie słowa keryssein lub euangelizesthai, co oznaczało uroczyste proklamowanie faktu, że Jezus jest Mesjaszem-Królem i Panem. Tak więc, gdy dziś w polskim przekładzie czytamy, że apostołowie „nauczali” lub „głosili naukę” powinniśmy sobie uświadamiać, że chodzi właśnie o to uroczyste ogłaszanie królowania Jezusa. Por. Głosić – hasło w: X. Leon-Dufour (red.), op. cit., s. 278-282.

[26] Kerygmat– uroczyste głoszenie, w imieniu Boga otrzymanego od Niego posłannictwa pochodzi od słowa keryssein (patrz przypis wyżej). Por. o. A. Jankowski, Kerygmat w Kościele apostolskim, Regina Poloniae, Częstochowa 1989, s. 115-120.

[27] Trzeba tutaj zaznaczyć, że Żydzi poganami nazywali wszystkie narody poza Izraelem, tak więc głoszenie Ewangelii do żydów i pogan oznaczało w gruncie rzeczy głoszenie jej „całemu ówczesnemu światu”.

[28] Świadczą o tym takie teksty jak opis męczeństwa Szczepana (Dz 6,9-7,60), zwłaszcza jego wizja Syna Człowieczego zasiadającego po prawicy Boga, a także wypowiedzi św. Pawła – np. 1 Kor 15,25.

[29] Wezwanie to dotyczy także narodów choćby z tego względu, że Pan Jezus nakazuje apostołom głosić Ewangelię o Królestwie wszystkim narodom (por. Mt 28,18n), a więc od „narodów” domaga się także zajęcia postawy (uznania lub odrzucenia Jego królewskiej godności). O szczególnej roli narodu w planach Bożych zob. także: M. Majewski, Teologia narodu, Biuletyn Stowarzyszenia „Róża”, nr 3-4/2005, s. 18-23.

[30] Zgodnie z tym, co mówiłem wcześniej Akt Intronizacji Jezusa Króla Polski byłby najwłaściwszą odpowiedzią Narodu Polskiego na Boże Objawienie, z którego w pierwszym rzędzie wypływa wymóg uznania Jezusa za Króla.



 

For English users

English_version

...

  

Zamieść na swojej stronie baner intronizacja.pl


Copyright © 2009-2017 Stowarzyszenie "Róża".
Wszelkie prawa zastrzeżone.